Πολλοί μετανάστες και απόγονοι μεταναστών, βουτηγμένοι στην αποικιακή δυσαρέσκεια, μετατρέπουν την εκλογική νίκη σε σωματικές επιθέσεις σε δημαρχεία: ένα εκδικητικό πλήθος διώχνει τον απερχόμενο «λευκό» δήμαρχο (ανεξάρτητα από το αν είναι δεξιός ή αριστερός) και τον ταπεινώνει εν μέσω χλευασμού και προσβολών, σε σημείο που κάποιοι πρέπει να παρασυρθούν από την αστυνομία.
Το μέλλον είναι φυλετικό.
Όλες οι εθνότητες ψηφίζουν με βάση τις εθνοτικές τους γραμμές. Μόνο οι λευκοί δεν ψηφίζουν. Παίζουν ως μία ποδοσφαιρική ομάδα, ενώ οι λευκοί είναι διχασμένοι και ένας μεγάλος αριθμός από εμάς παίζει μαζί με την αντίπαλη ομάδα, παρόλο που οι ίδιοι θα είναι τα πρώτα θύματα.
Μάριον Μαρεσάλ:
Όταν η δημογραφία υπερισχύει της δημοκρατίας
Αυτές οι δημοτικές εκλογές μας βυθίζουν ολοταχώς σε μια εθνοπολιτική εποχή, που καταδεικνύεται από την εθνική και θρησκευτική αλληλεγγύη των έγχρωμων ανθρώπων ενάντια στην καταραμένη φιγούρα του «λευκού άνδρα». Τίποτα ιδιαίτερα νέο, θα λέγατε, στην πολυπολιτισμική Γαλλία του 21ου αιώνα, εκτός από το ότι σε πολλές πόλεις το μέγεθος των κοινοτήτων μη ευρωπαϊκής καταγωγής έχει φτάσει στην κρίσιμη μάζα που απαιτείται για να κερδίσει κανείς τις εκλογές.
Αυτή η εθνοπολιτική μετατόπιση αγκαλιάζεται χωρίς δισταγμό από την Αριστερά, ιδιαίτερα από τη Ρίμα Χασάν, η οποία γράφει: «η υπερηφάνεια του λαού μας» σε απάντηση στο ακόλουθο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο X: «Έξι μαύροι δήμαρχοι, από τα προάστια, στο τιμόνι των πόλεων όπου μεγάλωσαν (…) το τοπίο αλλάζει απαρατήρητο. Και αυτή είναι μόνο η αρχή». Μια «αρχή» που υποψιάζεστε ότι είναι μάλλον εχθρική προς τους λεγόμενους «άλλους», που εδώ είναι σαφώς οι Γάλλοι που γεννήθηκαν στη Γαλλία.
Αυτό το «τοπίο» είναι πράγματι αυτό της «νέας Γαλλίας», την άφιξη της οποίας ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν επιθυμεί να επιταχύνει. Ωστόσο, ας μην μιλάμε για μια «νέα Γαλλία», αλλά για μια «μετά-Γαλλία», όπου πολλοί μετανάστες και απόγονοι μεταναστών, βουτηγμένοι στην αποικιακή δυσαρέσκεια, μετατρέπουν τα βράδια της εκλογικής νίκης σε σωματικές επιθέσεις σε δημαρχεία: ένα εκδικητικό πλήθος, που κυματίζει παλαιστινιακές και αλγερινές σημαίες, διώχνει τον απερχόμενο «λευκό» δήμαρχο (ανεξάρτητα από το αν είναι δεξιός ή αριστερός) και τον ταπεινώνει εν μέσω χλευασμού και προσβολών, σε σημείο που κάποιοι πρέπει να παρασυρθούν από την αστυνομία.
Οι εικόνες του δημαρχείου Blanc-Mesnil το βράδυ της 22ας Μαρτίου 2026, αλλά και του Roubaix, του Saint-Denis, του Vénissieux, του Mantes-la-Jolie και του Creil, θα σηματοδοτήσουν ένα σημαντικό σημείο καμπής για όλους. Η μεγάλη αλλαγή και οι εκλογικές της συνέπειες δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρες από ό,τι κατά τη διάρκεια αυτών των δημοτικών εκλογών.
Ο δημογραφικός αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο έχει αποκτήσει δυναμική, αλλά είναι σαφές ότι ένα σημαντικό μέρος της δεξιάς δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει τη σοβαρότητα του συνεχιζόμενου πολιτισμικού ρήγματος.
Quand la démographie rattrape la démocratie.
Ces élections municipales nous font entrer de plain-pied dans une ère ethno-politique, illustrée par la solidarité ethnique et religieuse des « racisés » face à la figure honnie du « Blanc ». Rien de très nouveau, me direz-vous, dans… pic.twitter.com/Usg8fD4SQn
— Marion Maréchal (@MarionMarechal) March 24, 2026
Εδώ και πολύ καιρό λέω ότι ένας εκλεγμένος δήμαρχος είναι κακή ιδέα και πάντα αναφερόμουν στο Λονδίνο, το οποίο έχει σχεδόν πανομοιότυπη εθνοτική σύνθεση με το Άμστερνταμ όσον αφορά τον αριθμό των Μουσουλμάνων και των λευκών. Και στο Λονδίνο, εξελέγη ένας ριζοσπαστικός Μουσουλμάνος.
Ό,τι άλλο κι αν πιστεύετε για έναν διορισμένο δήμαρχο δεν έχει σημασία, αλλά αναβάλλετε τις καταστάσεις στη Γαλλία και το Λονδίνο για λίγο ακόμα, παρόλο που είναι αναπόφευκτο μακροπρόθεσμα.
***
Creil: «Γουάλα, θέλουν να επιτεθούν στον πρώην δήμαρχο.»
Creil (60) : « Wallah, ils veulent taper l’ancien maire » https://t.co/HHtrS0HwXB pic.twitter.com/p1mam7Tzb7
— Fdesouche.com est une revue de presse (@F_Desouche) March 24, 2026
Πολλά περισσότερα βίντεο στο FdeSouche.